Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Styl międzynarodowy

Prąd architektury modernistycznej, rozwijający się po 1922 roku w Europie, a później na całym świecie. Termin „styl międzynarodowy” stworzyli dwaj Amerykanie – architekt Philip Johnson i muzealnik Henry R. Hitchcock w 1932 roku, gdy zorganizowali wystawę w nowojorskim Museum of Modern Art (MoMA) pod tym właśnie tytułem. Zgromadzili na niej 75 projektów architektów z zachodniej Europy, Japonii, USA i ZSRR. Prace te, choć pochodzące z różnych stron świata i tradycji architektonicznych, łączyły pewne cechy wspólne, takie jak: prostota, minimalizm i funkcjonalizm, płaskie dachy, gładkie ściany, duże okna oraz brak ornamentów, dekoracji architektonicznych i nawiązań do poprzednich epok. Termin „styl międzynarodowy” przyjął się i funkcjonuje do dziś. Wystawie towarzyszyło wydanie książki autorstwa Johnsona i Hitchcocka pt. The International Style: Architecture Since 1922, w której wymienili oni cechy i kryteria, które musi spełniać nowoczesny budynek. Po II wojnie światowej styl międzynarodowy stał się dominującym prądem modernizmu i był praktykowany do lat 90. Wśród jego najwybitniejszych przedstawicieli i propagatorów znaleźli się: Le Corbusier, Walter Gropius, Philip Johnson, Ludwig Mies van dr Rohe, Richard Neutra, Marcel Breuer i Gordon Bunshaft. Zdaniem krytyków popularność stylu międzynarodowego doprowadziła do nudy i monotonii we współczesnej architekturze oraz zdehumanizowania i przeskalowania przestrzeni miejskiej.

UDOSTĘPNIJ: