Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Art déco

Styl w sztuce, architekturze i dekorowaniu wnętrz, rozwijający się w latach 1919-1939. Był odpowiedzą na secesję – bardzo dekoracyjną, kochającą ornament, asymetrię i płynne, faliste linie. Art déco było stylem klasycyzującym, wprowadziło więcej dyscypliny, umiaru i geometrii, również do architektury i dekoracji wnętrz. Dążyło do syntetycznego ujmowania form i jasności artystycznego przekazu. Łączyło pragnienie nowoczesności i prostoty z dyskretnymi akcentami dawnych stylów i tradycji. Cechowały je kanciaste, kubistyczne formy, jasne, zdecydowane kolory, stosowanie aluminium, czarnej laki i szkła, a w meblarstwie – egzotycznych gatunków drewna, zdobień z kości słoniowej, szylkretu i skóry. W okresie art déco rozwinęło się wzornictwo przemysłowe, zapoczątkowane w czasach secesji. Nadal jednak ogromną wagę przykładano do jakości materiałów, estetyki i staranności wykonania przedmiotów co sprawiało, że były one za drogie dla przeciętnych zjadaczy chleba. Prawdziwie masowa produkcja ruszyła w okresie II wojny światowej. Szczyt popularności art déco przypadł na lata 20. XX wieku, ale nadal ma ono wielu miłośników, jest ponadczasowe. Meble art déco - masywne, trwałe, fornirowane lub intarsjowane, z dyskretnym ornamentem, są ozdobą wielu współczesnych wnętrz. Jednym z najdoskonalszych przykładów art déco w architekturze jest nowojorski wieżowiec Chrysler Building (1930), zaprojektowany przez Williama van Alena (1883-1954), który zadbał również o wystrój wnętrz.

UDOSTĘPNIJ: