Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Dekonstruktywizm

Styl w architekturze i wzornictwie, zapoczątkowany w latach 80. XX wieku, będący w opozycji do racjonalnego modernizmu i nawiązującego do stylów historycznych postmodernizmu. Ideą przewodnią dekonstruktywizmu jest chęć wyrwania architektury z ograniczających ją reguł modernizmu, czyli: „forma służy funkcji”, „czystość formy” oraz „wierność materiałom”. W swoich projektach architekci łączeni z dekonstruktywizmem dążą więc do wyzwolenia formy od wszelkich ograniczeń narzucanych jej przez funkcję i inne uwarunkowania, również przestrzenne. Efektem tego dążenia są budynki o nieregularnych, fantazyjnych, krzywoliniowych kształtach, ”pijanych” ścianach i jakby chwiejnej, niepewnej konstrukcji (która w kilku znanych przypadkach faktycznie okazała się niedostatecznie stabilna). Ekstrawaganckie i krzykliwe, sprawdzają się jako sztuka dla sztuki i przyciągają rzesze turystów, ale z punktu widzenia użytkowników mają często poważne wady: są niefunkcjonalne, niewygodne, drogie w budowie i eksploatacji. W swojej wczesnej fazie dekonstruktywizm w architekturze nawiązywał do prac rosyjskich konstruktywistów (Władimir Tatlin, Kazimierz Malewicz, Aleksander Rodczenko) oraz do idei francuskiego filozofa Jacquesa Derridy, który postulował rozkładanie każdego tekstu na podstawowe czynniki, aby ujawnić jego ukryte, głębsze znaczenie. Termin „dekonstruktywizm” w odniesieniu do architektury zaczął być stosowany od czasu wystawy „Architektura dekonstruktywistyczna”, zorganizowanej w 1988 roku w nowojorskim Museum of Modern Art przez Philipa Johnsona i Marka Wigleya. Zgromadzono na niej prace takich architektów jak: Peter Eisenman, Frank Gehry, Zaha Hadid, Coop Himmelb(l)au, Daniel Libeskind, Rem Koolhaas i Bernard Tschumi, którzy odtąd uważani są za głównych przedstawicieli dekonstruktywizmu w architekturze, choć kilku z nich odżegnuje się od tego kierunku.

UDOSTĘPNIJ: