Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Otto Lindig

(ur. 1895 w Possneck – zm. 1966 w Wiesbaarden)

Niemiecki artysta ceramik, absolwent i wykładowca Bauhausu.

Otto Lindig urodził się w Turyngii, krainie znanej z wyrobu ceramiki. Jako nastolatek uczył się rysunku i rzeźby w szkole w Lichte, która przygotowywała młodzież do pracy w wytwórniach porcelany. Następnie odbył praktykę w pracowni rzeźbiarza Maxa Bechsteina w Ilmenau. W 1913 uczęszczał na kurs ceramiki w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego (Kunstgewerbeschule) w Weimarze, założonej przez Henry’ego van de Velde. Następnie studiował rzeźbę pod kierunkiem Richarda Engelmanna w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w tym samym mieście. W 1917 obronił dyplom i otworzył własną pracownię. Przed młodzieńcem posiadającym zarówno artystyczne, jak i rzemieślnicze wykształcenie, otwierały się wielkie możliwości.

W 1919 roku, na bazie dwóch weimarskich uczelni, do których uczęszczał Lindig, powstała nowa szkoła sztuki i rzemiosła – Bauhaus, z postępowym programem nauczania, obejmującym obok zagadnień artystycznych także pracę w warsztatach i naukę praktycznych umiejętności. Pierwszym dyrektorem i współzałożycielem uczelni był Walter Gropius, którego celem było połączenie sztuki z techniką i rzemiosłem. W czasach rozwijającego się przemysłu i urbanizacji przed twórcami stały nowe zadania – mieli dotrzeć do jak największej liczby odbiorców. Projekty niedrogich i łatwych w budowie domów z prefabrykatów oraz wzory przedmiotów codziennego użytku - od mebli, poprzez tkaniny, wyroby z metalu i ceramikę - do masowej produkcji zaczęły powstawać w szkolnych pracowniach i warsztatach.

Wkrótce po otwarciu Bauhausu Lindig dołączył do pracowni rzeźby. Jednak już w 1920 zdecydował się zająć ceramiką i rozpoczął praktykę w warsztacie ceramicznym uczelni w Dornburgu, prowadzonym przez rzeźbiarza Gerharda Marcksa i ceramika Maxa Krehana. Wkrótce okazało się, że to właśnie ceramika jest jego niwą. Wykazał się też talentami organizacyjnymi i handlowymi. W 1924 powierzono mu zarządzanie wytwórnią w Dornburgu i kontakty z klientami. Po zamknięciu weimarskiego Bauhausu w 1925 roku Lindig pozostał w Dornburgu, a niedługo później został dyrektorem warsztatu, podlegającego odtąd innej, artystycznej uczelni. W 1926 obronił dyplom mistrzowski ceramika. Po 1930 roku prowadził wytwórnię w Dornburgu jako dzierżawca. W 1947 przyjął ofertę swojego dawnego mistrza, Gerharda Marcksa, i został mistrzem ceramiki w szkole artystycznej w Hamburgu (późniejszej Akademii Sztuk Pięknych), gdzie uczył aż do przejścia na emeryturę w 1961 roku.

UDOSTĘPNIJ: