Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Hans Scharoun

(ur. 1893 w Bremen - zm. 1972 w Berlinie)

Niemiecki architekt modernistyczny, jeden z głównych przedstawicieli architektury organicznej. W latach 1912-14 studiował na Wyższej Szkole Techniczne w Charlottenburgu. W 1925 roku przeniósł się do Wrocławia, wykładał w Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego. Równolegle prowadził też biuro projektowe w Berlinie. Był jednym z czołowych działaczy Werkbundu, brał udział w zorganizowanej przez ten związek słynnej wystawie mieszkaniowej w Weissenhof w Stuttgarcie w 1927 roku oraz w wystawie mieszkaniowej WUWA we Wrocławiu w 1929 roku. W 1932 zamieszkał w Berlinie i zainteresował się architekturą organiczną – nurtem modernizmu zakładającym, że architektura powinna być wzorowana na organizmach występujących w naturze oraz że forma obiektu powinna być ściśle związana z jego funkcją i otoczeniem. Odtąd ten nurt dominował w jego projektach. W czasie II wojny światowej nie współpracował z nazistami. Po wojnie został kierownikiem zespołu planującego odbudowę Berlina. Do jego najbardziej znanych budynków należą: wieżowce Romeo i Julia w Stuttgarcie (1959), szkoła imienia rodzeństwa Scholl w Lunen (1962), gmach Filharmonii w Berlinie (1963) i Teatr w Wolfsburgu (1973, wspólnie z Edgarem Wisniewskim.

)
UDOSTĘPNIJ: