Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Ludwig Hilberseimer

(ur. 1885 w Karlsruhe – zm. 1967 w Chicago)

Jeden z najbardziej wpływowych niemieckich architektów i urbanistów w okresie międzywojennym. Przedstawiciel modernizmu, znany także ze swej działalności dydaktycznej i publicystycznej. Wykładał m.in. w Bauhausie w Dessau i w Armour Institute of Technology w Chicago, pisywał do socjalistycznych gazet. Związany ze środowiskiem niemieckiej awangardy, należał do kilku postępowych stowarzyszeń artystycznych, m.in. Werkbund i Der Ring.

W latach 1906-1910 studiował architekturę w Wyższej Szkole Technicznej w Karlsruhe, ale opuścił tę szkołę przed uzyskaniem dyplomu. Zaczął pracować jako architekt i planista w studiu Petera Behrensa w Neumark, a następnie w biurze Heinza Lassena w Bremem i w zakładach Zappelin-Hallenbau w Berlinie. Jednocześnie publikował teksty o architekturze, sztuce i planowaniu przestrzennym w prasie branżowej. Od 1919 prowadził własną praktykę. W 1929 otrzymał posadę nauczyciela architektury i urbanistyki w postępowej uczelni Bauhaus. W 1934 szkoła została zamknięta przez nazistów, a Hilberseimer znalazł się w niebezpieczeństwie ze względu na swoje socjalistyczne sympatie.

W 1938 Mies van der Rohe, dawny dyrektor Bauhausu, który wyemigrował z Niemiec do USA, zaproponował mu posadę wykładowcy w Armour Institute of Technology (obecnie Illinois Institute of Technology) w Chicago. Hilberseimer przyjął ofertę i przeniósł się do Stanów. Odtąd zajmował się głównie dydaktyką i urbanistyką – współpracował przy projektach rozbudowy wielu amerykańskich miast i objął stanowisko dyrektora miejskiego biura planowania przestrzennego w Chicago. Wraz z Miesem van der Rohe i Alfredem Caldwellem zaplanował przebudowę dzielnicy mieszkaniowej Lafayette Park w Detroit, która jest jego najbardziej znaną realizacją. Wśród wielu publikacji Hilberseimera wymienić należy m.in. "The New City. Principles of Planning" (1944), "The New Regional Pattern. Industries and Gardens. Workshops and Farms" (1949), "Mies van der Rohe" (1956) i "Berliner Architektur der 20er Jahre" (1967).

UDOSTĘPNIJ: