Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Władysław Niemirski

(ur. 1914 w Wiśle – zm. 2001 w Warszawie)

Polski architekt, projektant krajobrazu, malarz, wieloletni wykładowca Politechniki Warszawskiej i SGGW. Główny projektant Śląskiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie (1950-58). Członek SARP i Komitetu Nauk Ogrodniczych PAN. Autor wielu publikacji, w tym pracy „Kształtowanie terenów zieleni”, która stała się głównym polskim podręcznikiem dla studentów architektury krajobrazu.

W 1933 rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Szczególnie interesował się urbanistyką i projektowaniem krajobrazu. Jego mentorem był prof. Franciszek Krzywda-Polkowski, od 1937 roku Niemirski praktykował w jego pracowni. Był w zespole opracowującym projekt terenów zielonych w mieście Wisła, a następnie, w czasie okupacji, pracował przy tworzeniu parku w Żelazowej Woli – najważniejszym projekcie Krzywdy-Polkowskiego. W 1947 wznowił studia i rok później obronił dyplom architekta na Politechnice Warszawskiej. Do 1950 był starszym asystentem w tamtejszym Zakładzie Architektury Krajobrazu. Od 1950 pracował na SGGW jako adiunkt, prodziekan, a następnie dziekan Wydziału Ogrodniczego. Od 1973 był zastępcą dyrektora Instytutu Kształtowania Terenów Zieleni i Ochrony Przyrody na SGGW, a następnie dyrektorem tegoż Instytutu (1977-79). W 1957 uzyskał stopień docenta, w 1967 – profesora nadzwyczajnego.

W 1950 rozpoczął pracę nad swoim największym projektem – Śląskim Parkiem Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Zagospodarowanie rozległego, mającego 640 hektarów powierzchni terenu było wyzwaniem godnym Niemirskiego, który nadzorował również wdrożenie projektu, czyli prace ziemne i ogrodnicze. Projekt parku prezentowany był na wielu branżowych sympozjach i wystawach, m.in. w Zurichu, Lizbonie, Kolonii i Bostonie.

W czasie swej długiej kariery zawodowej Niemirski łączył pracę dydaktyczną i projektową. Opracował kilkadziesiąt planów różnego rodzaju – od ogrodów przydomowych po rozległe tereny zieleni miejskiej, głównie na Mazowszu i na Śląsku. W latach 1958-1964 był konsultantem i doradcą do spraw zieleni w wielu polskich biurach projektowych. W 1984 roku przeszedł na emeryturę i zajął się swoją drugą pasją – malarstwem. Stworzył kilkaset rysunków, akwarel, gwaszy i obrazów olejnych – przede wszystkim pejzaży i wizerunków drzew.

UDOSTĘPNIJ: