Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Jakob Ignaz Hittorff

(ur. 1792 w Kolonii – zm. 1867)

Architekt niemiecki, działający głównie na terenie Francji. Budował w neoklasycznym, akademickim stylu paryskiej Ecole des Beaux-Arts, której był absolwentem, a jednocześnie cenił nowinki techniczne i był pionierem wykorzystania żeliwa w budownictwie.

Jako młody chłopak uczył się zawodu murarza w rodzinnej Kolonii. W 1810 przybył do Paryża i przez kilka lat studiował w Ecole des Beaux-Arts. Utrzymywał się pracując jako rysownik dla uznanego architekta Charlesa Perciera. Był wyróżniającym się studentem i zyskał przychylność jednego z wykładowców, pracującego dla rządu Francoisa-Josepha Belangera, który zatrudnił go przy budowie pierwszej we Francji konstrukcji z żelbetu. Była to nowa kopuła wieńcząca rotundę Halle aux Bles w Paryżu – budynku giełdy zbożowej. Kopuła z żelbetu i szkła, wzniesiona w latach 1808-13, zastąpiła poprzednią, drewnianą. Hittroff dobrze wywiązał się ze swoich obowiązków. W 1814 został głównym inspektorem budowlanym, a w 1818 - architektem rządowym. Pełniąc tę funkcję zaprojektował i zbudował wiele znaczących budynków publicznych i reprezentacyjnych, prywatnych siedzib w Paryżu i w południowej Francji.

W latach 1819-30, wraz z Jean-Francois-Joseph Lecointem, odpowiadał za oprawę królewskich uroczystości, budując odpowiednią dla wydarzeń tej rangi scenografię. Razem z Lecointem wzniósł też nowy budynek Theatre de l’Ambigu-Comique w Paryżu.

Hittroff pozostawił po sobie kilka obszernych publikacji, m.in. będące owocem jego podróży na Sycylię „Architecture antique de la Sicile” i „ Architecture moderne de la Sicile”. Żywo interesował się architekturą starożytnej Grecji i wyrażał nowatorski w I połowie XIX wieku pogląd, że Grecy malowali fasady swoich budowli. Swoje przemyślenia na ten temat zawarł w rozprawie „Architecture polychrome chez les Grecs” (1830), a później powtórzył w „Restitution du temple d'Empedocle a Selinonte” (1851). Był też współautorem tezy, że znajdujące się w British Museum płaskorzeźby z ateńskiego Partenonu (zwane marmurami Elgina) pierwotnie były pomalowane, i to na jaskrawe barwy. Dociekania na ten temat zostały opublikowane w 1842 roku na łamach „Transactions of the Royal Institute of British Architects”.

W 1833 Hittroff otrzymał zadanie odnowienia Place de la Concorde, jednego z największych i najbardziej reprezentacyjnych placów Paryża. Prace trwały do 1846 roku. Plac zyskał m.in. dwie nowe fontanny oraz posągi uosabiające francuskie miasta: Bordeaux, Brest, Lille, Lyon, Marsylię, Nantes, Rouen i Strasbourg. Do najważniejszych paryskich realizacji Hitroffa należą też: kościół Saint-Vincent-de-Paul (wspólnie z Jean-Baptiste Lepere), wzniesiony w stylu bazylikowym, budynek Cirque d’hiver, dworzec Gare du Nord oraz wiele restauracji i kawiarni na Champs-Elysees. W uznaniu zasług architekt został członkiem Academie des Beaux-Arts.


UDOSTĘPNIJ: