Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Andreas Johannes Kirkerup

(ur. 1749 – zm. 1810)

Duński architekt i budowniczy, jeden z najzdolniejszych uczniów Caspara Frederika Harsdorffa, czołowego reprezentanta duńskiego neoklasycyzmu. Tworzył w okresie duńskiego Złotego Wieku, jak nazywa się czas rozkwitu duńskiej sztuki i architektury w pierwszej połowie XIX stulecia. Wraz z Andreasem Hallanderem i Johanem Martinem Quistem należał do wąskiego grona architektów, którzy odbudowali Kopenhagę po wielkim pożarze w 1795 roku. Pożar ten zniszczył znaczną część zabudowy starego miasta. W miejscu spalonych, często drewnianych budynków Kirkerup budował murowane kamienice w stylu neoklasycystycznym, które stworzyły nowy charakter i klimat Kopenhagi, zachowany do dziś.

Andreas Kirkerup był synem mistrza ciesielskiego i praktykował w warsztacie ojca. Jako młody chłopak uczył się też zawodu budowniczego. Następnie, za namową swego mistrza, studiował w Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk Pięknych w Kopenhadze pod kierunkiem Caspara Frederika Harsdorffa. Był wyróżniającym się studentem, zdobył dwa srebrne i dwa złote medale Akademii.

Po ukończeniu nauki, w 1774 roku otworzył własny warsztat stolarski. Szybko zyskał uznanie i w 1775 został mianowany nadwornym cieślą. Został też powołany do korpusu inżynieryjnego. Wraz z kolegami ze studiów służył w straży pożarnej, awansując w hierarchii. W 1807 roku, w trakcie bombardowania Kopenhagi przez Brytyjczyków, został poważnie ranny, pełniąc obowiązki strażaka. Nigdy nie wrócił do zdrowia i zmarł w 1810 roku. Do najważniejszych jego realizacji należą: dwór Corselitze na wyspie Falster (1777), dwór Brede Hovedbygning w Kongens Lyngby (1795) i rozbudowa szpitala garnizonowego w Kopenhadze.

UDOSTĘPNIJ: