Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Lauritz de Thurah

(ur. 1706 w Aarhus – zm. 1759 w København)

Duński architekt, inżynier wojskowy i badacz architektury, uznawany za najważniejszego przedstawiciela późnego baroku w Danii.

Pochodził z rodziny duchownego, który został mianowany biskupem Ribe. Wraz z awansem ojca szansę otrzymali też jego synowie. W 1719 roku zostali kadetami akademii wojskowej w Kopenhadze. Lauritz kształcił się na inżyniera. W 1725 dostał przydział w Korpusie Inżynieryjnym w Holsztynie i do 1729 roku służył w mieście Rendsburg. Już wówczas myślał o karierze cywilnego architekta. W ramach samokształcenia mierzył i szkicował wszystkie godne uwagi budynki w Rendsburgu – fortyfikacje, kościoły, domy mieszkalne. Wykonał też projekt nowego mostu wiszącego.

Zwrócił się do króla Frederika IV z prośbą o przyznanie stypendium na podróż, w trakcie której mógłby poznać architekturę europejską. Chciał, by w tej wyprawie towarzyszył mu przyjaciel, porucznik Holger Rosenkrantz, geodeta. Król zlecił im wykonanie szeregu rysunków i pomiarów, a następnie przyznał im grant. Wyruszyli w 1729 roku i w ciągu dwóch lat przemierzyli Niemcy, Włochy, Francję, Holandię i Anglię. Po powrocie do kraju kariera Lauritza nabrała tempa. Otrzymał awans na kapitana i tytuł królewskiego budowniczego. W latach 1732-36 zaprojektował i zbudował barokowy pałac królewski w Roskilde, zwany także Żółtym Pałacem. W latach 1733-36 kierował rozbudową pałacu Hirschholm dla nowego króla, Christiana VI i wzniósł Ermitaż, pałacyk myśliwski na północ od Kopenhagi.

Lauritz de Thurah był wielbicielem stylu barokowego, który w latach 30. XVIII wieku wychodził już z mody na rzecz rokoko. Nowy trend zyskał uznanie na królewskim dworze i Lauritz stopniowo tracił zlecenia na rzecz swojego rywala – Nicolai Eigtveda. W latach 1737-40 zaprojektował wnętrza apartamentów królowej w pałacu Christiansborg. W 1740 został nobilitowany. W latach 1743-44 opracował projekt przebudowy w stylu barokowym pałacu Hirschholm, zwanego później Wersalem Północy. W 1748 zaprojektował nową, spitralną iglicę Kościoła Zbawiciela w Christianshavn w Kopenhadze, uznawaną za jedno z jego najwybitniejszych osiągnięć.

W latach 1746-49 opublikował trzytomowe dzieło „Den danske Vitruvius”, zawierające ponad 400 rysunków i pomiarów najciekawszych budynków w Danii. W 1750, zmęczony rywalizacją z Eigtvedem, przeprowadził się do Jutlandii. Po śmierci Eigtveda w 1754 roku dokończył kilka jego projektów – m.in. budowę kompleksu pałacowego Amalienborg w nowej dzielnicy Kopenhagi – Frederikstaad.

UDOSTĘPNIJ: