Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Jakob Prandtauer

(ur. 1660 w Stanz bei Landeck - zm. 1726 w Sankt Pölten)

Austriacki architekt okresu dojrzałego baroku. Pochodził ze skromnej rodziny. Jako młody chłopak nauczył się zawodu kamieniarza. Dzięki talentowi i pracowitości odniósł sukces jako architekt. Punktem odniesienia były dla niego dzieła uznanych architektów barokowych - Johanna Bernharda Fischera von Erlacha i Johana Lucasa von Hildebrandta. Inspirował się architekturą włoską, ale interpretował ją na swój własny sposób. Od 19. roku życia pracował jako rzeźbiarz i kamieniarz w mieście Sankt Pölten, niedaleko Wiednia. Tam uzyskał uprawnienia mistrzowskie.

Prandtauer zasłynął jako autor okazałych budowli idealnie wkomponowanych w krajobraz, malowniczo położonych i cieszących oko pięknym widokiem. Najlepszym przykładem takiej realizacji jest opactwo benedyktynów w Melku nad Dunajem, wzniesione w latach 1702-1726. Ten imponujący zespół architektoniczny uważany jest za jedno z najwybitniejszych osiągnięć austriackiej architektury sakralnej epoki baroku. Powstawał przez blisko ćwierć wieku i należy do największych kompleksów tego rodzaju. Inne ważne prace Prandtauera to kościół Karmelitanek w Sankt Pölten (1706-1712), kościół w Sonntagberg (1706-1728), klasztor w Garsten (1703-1708) i opactwo Kanoników Regularnych w Sankt Florian (od 1708). Kontynuatorem dzieła Prandtauera był jego siostrzeniec - Joseph Munggenast.

UDOSTĘPNIJ: