Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Stanisław Noakowski

(ur. 1867 w Nieszawie – zm. 1928 w Warszawie)

Polski architekt, malarz i rysownik, znawca historii architektury i sztuki. Jako wykładowca Politechniki Warszawskiej zasłynął błyskawicznie rysowanymi na tablicy szkicami budynków, którymi ilustrował swoje wykłady. Talent do rysunku zdradzał od najmłodszych lat. W szkole realnej we Włocławku, do której uczęszczał jako dziecko, jego nauczycielem był Ludwik Bouchard – uznany malarz i krytyk. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Architektury ASP w Petersburgu. W 1895 roku, jako stypendysta tej uczelni, podróżował po Europie. Zwiedził m. ni. Włochy, Grecję, Niemcy i Wielką Brytanię, by zapoznać się z ich tradycją architektoniczną.

Po ukończeniu studiów, w 1899 roku zamieszkał w Moskwie. Początkowo pracował jako wykładowca w Szkole Stroganowskiej Przemysłu Artystycznego, a od 1907 r. w Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury. Od 1915 roku był członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, a w 1918 został powołany do Moskiewskiego Kolegium Plastycznego. Po 20 latach spędzonych w Rosji wrócił do Polski. W 1919 otrzymał profesurę na Politechnice Warszawskiej, o którą starał się już wiele lat wcześniej. Uczył historii architektury nowożytnej. W latach 1920-23 był dziekanem Wydziału Architektury tej uczelni. W 1923 otrzymał także profesurę warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Poza pracą dydaktyczną, której był bardzo oddany, zajmował się malarstwem i rysunkiem. Tworzył przede wszystkim akwarele będące wariacjami na temat dawnej architektury polskiej, rosyjskiej i antycznej. Jego prace były wystawiane w wielu miastach Europy, m.in. w Londynie, Paryżu, Pradze, Wiedniu, Budapeszcie i Amsterdamie.

UDOSTĘPNIJ: