Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Lech Niemojewski

(ur. 1894 w Sosnowcu - zm. 1952 w Warszawie)

Polski architekt, dydaktyk, profesor na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, teoretyk i autor licznych publikacji. Członek wielu towarzystw naukowych. Już jako młody chłopak interesował się projektowaniem – wraz z grupą kolegów z gimnazjum im. Chrzanowskiego w Warszawie skonstruował szybowiec, który pomyślnie wykonał wiele lotów. Przez rok studiował matematykę, potem przeniósł się na architekturę do Szkoły Politechnicznej we Lwowie, a następnie na Politechnikę Warszawską. Jednocześnie studiował grafikę w stołecznej Szkole Sztuk Pięknych.

W 1922 r. Niemojewski obronił dyplom architekta i został asystentem w Katedrze Projektowania Wiejskiego na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1928 objął Katedrę Historii Sztuki na tym wydziale i kierował nią do roku 1939. W 1933 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Wkładał również w Szkole Sztuk Pięknych i wygłaszał w radiu odczyty na temat historii sztuki nowożytnej.

Oprócz intensywnej pracy dydaktycznej zajmował się projektowaniem. Jego pierwszym budynkiem była willa w Wejherowie, wzniesiona w 1926. W tym samym roku otrzymał (wspólnie z Bohdanem Lachertem i Józefem Szanajcą) pierwszą nagrodę za projekt tanich domów mieszkalnych na wystawie we Lwowie. Inne, znane realizacje Niemojewskiego to stacja kolejowa w Szarleju-Piekarach, kościół w Białymstoku, Dom Żołnierza w Brześciu oraz willa T. Pruszkowskiego w Kazimierzu Dolnym. Przebudował też dworek Chopina w Żelazowej Woli oraz gmach Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie. Z powodzeniem projektował wnętrza – m.in. oceanicznych statków pasażerskich - Piłsudski (1934) i Batory (1935) i wagonów kolejowych.

We wrześniu 1939 r. brał udział w cywilnej obronie Warszawy. W czasie okupacji prowadził tajne nauczanie. Po wojnie brał udział w odbudowie kraju, był członkiem Rady Odbudowy Stolicy. Ofiarował Muzeum w Łazienkach kolekcję cennych mebli. Pracował nad ponownym otwarciem Politechniki Warszawskiej, był kolejno prorektorem i dziekanem Wydziału Architektury. W 1952 r. został odwołany ze stanowiska profesora PW, gdyż jego książka ”Uczniowie Cieśli. Rozważania nad zawodem architekta" nie spodobała się władzom uczelni. Niedługo później zmarł.

UDOSTĘPNIJ: