Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Styl Ludwika XVI

Określenie wczesnego klasycyzmu we Francji, rozwijającego się w czasach panowania króla Ludwika XVI, w drugiej połowie XVIII wieku. Kierunek ten zwany jest też stylem „à la grecque”, gdyż nawiązuje do sztuki starożytnej Grecji, a także Rzymu. Odkrycie ruin Pompei i Herkulanum i rozpoczęcie prac wykopaliskowych w 1748 roku spowodowało renesans zainteresowania starożytnością. Przyczyniło się też do powstania teorii neoklasycyzmu (Johann Joachim Wincklemann) i tryumfalnego powrotu form i motywów antycznych do architektury i sztuki. We wczesnym klasycyzmie francuskim widoczny jest też nurt sentymentalny, oparty na filozoficznych poglądach Denisa Diderota i Jeana Jacquesa Rousseau.

Artyści tworzący w tym okresie odchodzą od przesytu i ekstrawagancji rokoka, dążąc do harmonii i umiaru. Architekturę cechuje prostota, symetria i czystość form. Doskonałym przykładem takiej właśnie realizacji jest zaprojektowany przez Jacquesa Ange Gabriela pałacyk Petit Trianon (1762-64), zbudowany dla Madame de Pompadour w Wersalu. Budynek ten cechuje klasyczna prostota form, doskonałość proporcji i oszczędna ornamentyka. Inni, znaczący architekci tego okresu to Victor Louis, Jacques-Germain Soufflot i Claude Nicolas Ledoux.

Wnętrza w stylu Ludwika XVI mają jasną kolorystykę. Ściany pokrywano lakierowaną boazerią, obiciami z tkanin lub tapetami, również w jasnych, ciepłych barwach. W ornamentyce, dyskretnej i oszczędnej, dominują motywy antyczne (girlandy, meander) i pastoralne, atrybuty miłosne i kwiaty. Antyk interpretowany jest w duchu renesansowym, pełnym witalności i dążenia do naśladowania natury. Dlatego wici roślinne wyglądają jak prawdziwe gałązki, wijące się na ścianach.

Z rzemiosł artystycznych najbujniej rozwijało się meblarstwo. Najznakomitsi ebeniści czasów Ludwika XVI to Jean Henri Riesner, David Roentgen, Martin Carlin i Georges Jacob. Meble zdobiono kosztownymi okleinami z egzotycznych gatunków drewna, markieterią, laką, cyzelowanymi brązami i plakietkami z porcelany, wytwarzanymi m.in. w Sèvres. Produkowano formy mebli znane z poprzednich okresów – biurka, komody, szafki, kabinety, łóżka fotele i liczne drobne sprzęty pomocnicze, popularne od czasów Ludwika XV - stoliczki do robót ręcznych, serwantki, konsole i szyfoniery.

Nasilające się stopniowo wpływy angielskie wykreowały modę na powściągliwość. W sztuce antycznej poszukiwano już nie tylko przykładów pogodnego stylu greckiego, lecz rzymskiej surowości. Natomiast w architekturze krajobrazu zapanowała moda na ogrody w stylu angielskim, naśladującym naturalne krajobrazy.

UDOSTĘPNIJ: