Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Styl Ludwika Filipa

Eklektyczny styl panujący we francuskim rzemiośle artystycznym i dekoracji wnętrz w okresie rządów króla Ludwika Filipa (1830-48). Francuski odpowiednik stylu biedermaier, obowiązującego wówczas w Niemczech i w środkowej Europie. Styl Ludwika Filipa, podobnie jak biedermaier, był odzwierciedleniem gustów i potrzeb zamożnego mieszczaństwa. We wczesnych latach 30. XIX wieku widoczne w nim były formy empirowe. Następnie, pod wpływem literatury romantycznej, wzrosło zainteresowanie stylami historycznymi – gotykiem, renesansem, barokiem i rokokiem. Zaczęto łączyć elementy tych stylów. Taki eklektyzm stał się znakiem rozpoznawczym projektanta ornamentów, C.A. Chenavarda. Wkrótce znalazł on wielu naśladowców.

Główną cechą stylu Ludwika Filipa jest, poza eklektyzmem stylistycznym, dążenie do zapewnienia użytkownikom maksymalnej wygody, połączonej z solidnością wykonania. Wnętrza i przedmioty miały też świadczyć o wysokiej pozycji społecznej i zamożności swych właścicieli. Produkowano więc masywne meble z mahoniu, orzecha i palisandru. Stosowano sprężyny, dzięki którym fotele i kanapy były wygodniejsze. Meble obijano miękkimi tkaninami. Popularnym elementem ozdobnym były frędzle, którymi hojnie obszywano siedziska. Około połowy XIX wieku, wraz z upowszechnieniem się fabrycznych metod produkcji, jakość wytwarzanych seryjnie mebli stawała się coraz gorsza. Tradycyjne warsztaty rzemieślnicze nie wytrzymywały konkurencji fabryk i dużych firm handlowych. Doprowadziło to do upadku rzemiosła artystycznego, które zaczęło się odradzać pod koniec XIX wieku, wraz z powstaniem ruchu Arts and Crafts.

UDOSTĘPNIJ: