Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Modernizm

Słowo „modernizm” pochodzi od francuskiego wyrazu oznaczającego nowoczesność. Modernizm w architekturze to zbiorcze określenie kilkudziesięciu prądów, szkół i kierunków, rozwijających się w latach 1918-1975, faza przejściowa pomiędzy secesją a architekturą współczesną. Wspólnym mianownikiem tych prądów było zdecydowane odejście od wszelkich stylów historycznych, ozdób, ornamentów i stylizacji. Modernizm w architekturze nie jest tożsamy z wcześniejszym chronologicznie i odmiennym ideowo modernizmem w sztuce i literaturze, którym w architekturze odpowiada secesja. Nadrzędną zasadą architektury modernistycznej jest funkcjonalność - to jej podporządkowano formę i konstrukcję. Dążono do maksymalnej prostoty formy i wykorzystania najnowszych zdobyczy techniki i inżynierii. Masowo stosowano prefabrykowane elementy żelbetowe i nowe rodzaje stropów. Modernizm nie był ruchem jednolitym, jednak w 1928 roku, na Międzynarodowym Kongresie Architektury Nowoczesnej, przyjęto kilka wspólnych założeń: funkcjonalność, rezygnacja z ornamentów, płaskie dachy, kubiczne kształty (prostopadłościan), białe ściany i duże, poziome okna. Le Corbusier, czołowy teoretyk modernizmu, autor „Karty Ateńskiej”, dodał do tej listy tarasy na dachach i wolno stojące podpory. Najwybitniejsi przedstawiciele stylu nowoczesnego to: Mies van der Rohe, Adolf Loos, Henry van de Velde, Frank Lloyd Wright, Walter Gropius, Bruno Taut, Hans Poelzig, Max Berg.

UDOSTĘPNIJ: