Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Władysław Czarnecki

(ur. 1895 we Lwowie – zm. 1983 w Poznaniu)

Architekt i wykładowca akademicki, przez większość życia związany z Poznaniem, gdzie powstały jego liczne realizacje. Autor jednego z pierwszych planów ogólnych tego miasta.

Dzieciństwo i młodość spędził we Lwowie. W 1912 roku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, przerwane przez wybuch I wojny światowej. Walczył w armii austriackiej i w 1916 roku trafił do rosyjskiej niewoli, na Syberię. Po pięciu latach wrócił do Lwowa i w 1923 roku uzyskał dyplom architekta. Podjął pracę w biurze architektonicznym. W 1925 roku z powodzeniem wystartował w konkursie na architekta miejskiego w Poznaniu i wraz z żoną, również architektką, przeprowadził się do stolicy Wielkopolski. Pierwszy, zrealizowany projekt Czarneckiego w Poznaniu to Miejski Ośrodek Zdrowia przy ul. Słowackiego. Kolejne budynki to m.in. restauracja Magnolia (1926), zespół mieszkalny przy ul. Rolnej i Wspólnej (1926), osiedle tramwajarzy na Jeżycach (1927), sierociniec przy ul. Smarzewskiego (1927), wille przy ul Grunwaldzkiej i na Osiedlu Jana Ostroroga (1929) oraz Zakład Opieki Społecznej im. Garczyńskich (1934).

W 1931 roku Czarnecki został kierownikiem Wydziału Rozbudowy Miasta i przygotował, wraz z zespołem, plan rozbudowy Poznania. Realizację ambitnych założeń planu przerwał wybuch wojny. Czarnecki walczył w Armii Poznań, dotarł na Węgry, a następnie do Wielkiej Brytanii. W 1947 roku wrócił do Poznania i włączył się w odbudowę miasta jako naczelnik Wydziału Budownictwa i Architektury. Pracował m.in. nad odbudową poznańskiej starówki i Biblioteki Raczyńskich. Od 1953 poświęcił się pracy dydaktycznej, wykładał na Politechnice Poznańskiej i Politechnice Wrocławskiej. Jego najbardziej znaną publikacją jest 5-cio tomowe dzieło pt. „Planowanie miast i osiedli”. W 1970 Czarnecki otrzymał Honorową Nagrodę SARP.

UDOSTĘPNIJ: