⚠ Już wkrótce zapraszamy na nową stronę Domo+ w ramach serwisu CANAL+ telewizja przez internet.
Informujemy jednocześnie, że strona zmieni swoją formę, a niektóre materiały i funkcjonalności nie będą dostępne.
Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Antonio Corazzi

(ur. 1792 w Livorno – zm. 1877 we Florencji)

Włoski architekt, przedstawiciel neoklasycyzmu, działający na terenie Polski w latach 1819-47. Kształcił się we Florencji. W 1818 roku, za sprawą Stanisława Staszica, przybył do Warszawy na zaproszenie rządu Królestwa Polskiego. Mieszkał w Polsce przez blisko 30 lat i tu powstały jego najważniejsze dzieła. Został mianowany generalnym budowniczym Komisji Spraw Wewnętrznych i zaprojektował wiele gmachów rządowych i budynków użyteczności publicznej. Cechuje je monumentalizm, umiejętnie połączony z wymogiem funkcjonalności. Ozdobą reprezentacyjnych fasad są kolumny i wsparte na nich tympanony.


Na początku XIX wieku w Królestwie Polskim, a szczególnie w Warszawie, w architekturze kontynuowano klasycystyczne tradycje okresu stanisławowskiego, co zaowocowało wykształceniem się nurtu zwanego neoklasyczną szkołą warszawską. W tym duchu tworzył Corazzi, doskonale wyczuwając estetyczny i architektoniczny klimat miasta. Wśród ponad czterdziestu warszawskich realizacji Corazziego najbardziej znane to: pałac Towarzystwa Przyjaciół Nauk (tzw. Pałac Staszica, 1823), pałac Mostowskich (1823), pałac Komisji Przychodów i Skarbu (1824), pałac Ministra Skarbu ( 1826), gmach Izby Obrachunkowej (1827), Instytut Gospodarstwa Wiejskiego, gmach Banku Polskiego i Giełdy (1828) , pałac arcybiskupa Hołowczyca (1820), Pałac pod Karczochem oraz wiele reprezentacyjnych kamienic, m.in. przy ul.Elektoralnej, w Alejach Ujazdowskich, na placu Trzech Krzyży i na Nowym Świecie. Za największe osiągnięcie architekta uważany jest budynek Teatru Wielkiego, który jest kwintesencją neoklasycyzmu w architekturze.

Najbardziej znane prace Corazziego poza Warszawą to przebudowa katedry w Lublinie, budynek Poczty Polskiej w Siedlcach (1827), pałac Komisji Województwa Sandomierskiego w Radomiu (1827) i pałac Rastawieckiego w Dołhobyczowie (1837).

UDOSTĘPNIJ: