Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Auguste Perret

(ur. 1874 w Elsene – zm. 1954 w Paryżu)

Francuski architekt modernistyczny i przedsiębiorca budowlany, pionier wykorzystania żelbetu w budownictwie na wielką skalę. Docenił nie tylko wytrzymałość tego materiału, ale również niemal nieograniczone możliwości w kształtowaniu form, przestrzeni i dekoracji architektonicznej, jakie on stwarza. Zasłynął odbudową francuskiego miasta Hawr, które w czasie II wojny światowej zostało niemal doszczętnie zniszczone. Zaprojektowane przez Perreta w stylu modernistycznym nowe centrum miasta, wraz z kościołem Św. Józefa i ratuszem, zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2005 roku. Nowy Hawr powstał w latach 1946-54.

Auguste Perret był synem dobrze prosperującego przedsiębiorcy budowlanego. W latach 1891-95 studiował architekturę w paryskiej École de Beaux Arts pod kierunkiem Juliena Gaudeta. Opuścił uczelnię przed uzyskaniem dyplomu i rozpoczął pracę w rodzinnej firmie, wraz z ojcem i bratem, Gustawem. Po śmierci ojca, Auguste i Gustave pracowali pod szyldem Perret Freres (Bracia Perret). Ich znakiem rozpoznawczym było stosowanie na dużą skalę żelbetu i konstrukcji szkieletowej, co na początku XX wieku było pionierskie. Już w 1903 roku zbudowali w Paryżu przy rue Franklin wielopiętrowy budynek mieszkalny o żelbetowej konstrukcji, widocznej z zewnątrz. Wykorzystanie żelbetu pozwalało zminimalizować powierzchnię ścian i podpór w budynku i zastosować duże przeszklenia, a konstrukcja szkieletowa umożliwiła swobodną aranżację wnętrz i rozplanowanie ścianek działowych. Na płaskim dachu zaaranżowano taras, dostępny dla mieszkańców budynku.

Kolejna realizacja braci to garaż przy rue Ponthieu w Paryżu (1905) – z dobrze widocznym na zewnątrz, żelbetowym szkieletem. Ukończony w 1911 roku Théâtre des Champs Élysées w Paryżu zbudowano w całości z betonu. Kościół Notre Dame w Le Raincy (1924) ma przestrzenne, nowoczesne wnętrze. Perret zastosował tu cienkie, żelbetowe kolumny nośne z żelbetu, a ścianom nadał formę lekkiej, misternej koronki, w którą oprawiono szklane witraże. Gra świateł i barw ożywia surowe wnętrze o betonowym sklepieniu i tworzy nastrój przywodzący na myśl średniowieczne katedry. Z kolei budynek École Normale de Musique w Paryżu (1929) zyskał sławę dzięki doskonałej akustyce wnętrz.
W 1943 roku Auguste Peret został członkiem L’ Academii des Beaux Arts w Paryżu. W 1948 otrzymał Złoty Medal RIBA (Królewski Instytut Architektów Brytyjskich). W 1952 ukazała się książka Perreta „Contribution à une theorie de l'architecture”.

UDOSTĘPNIJ: