⚠ Już wkrótce zapraszamy na nową stronę Domo+ w ramach serwisu CANAL+ telewizja przez internet.
Informujemy jednocześnie, że strona zmieni swoją formę, a niektóre materiały i funkcjonalności nie będą dostępne.
Słownik
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z #1

Franciszek Lilpop

(ur. 1870 w Warszawie – zm. 1937 tamże)

Architekt, jeden z pionierów polskiego modernizmu, współautor (wraz z Karolem Jankowskim) jednego z najdoskonalszych przykładów polskiego modernizmu – Domu Towarowego Braci Jabłkowskich w Warszawie, przy ulicy Brackiej 25. Pochodził z zamożnej, luterańskiej rodziny, skoligaconej m.in. z Norblinami. Kształcił się w Rydze – tam w 1886 roku ukończył szkołę średnią, a następnie wydział architektury na Politechnice. W czasie studiów został przyjęty do polskiej korporacji akademickiej Welecja, z którą był silnie związany przez całe życie.

Po studiach wrócił do Warszawy. W 1895 roku zatrudnił się w pracowni architekta Józefa Dziekońskiego, a wkrótce potem otworzył własną . W 1903 wraz z Karolem Jankowskim założył spółkę „Biuro Architektoniczne Franciszek Lilpop i Karol Jankowski". Poza wspomnianym już Domem Towarowym Braci Jabłkowskich, pracownia ta miała na swoim koncie wiele znakomitych realizacji w Warszawie, takich jak: Szkoła Rontalera (1901), Instytut Higieny Dziecięcej przy ul. Litewskiej (1903), Dom Zakładów Gazowych przy Kredytowej (1905), składy towarowe i biura Towarzystwa Akcyjnego „L. Spiess i Syn”, (1912), Instytut Aerodynamiczny Politechniki Warszawskiej (1926), Dom Spółdzielczości Rolniczej im. Stefczyka oraz kilka reprezentacyjnych domów mieszkalnych w Śródmieściu. Poza Warszawą zbudowali m.in. gospodę i ambulatorium przy kopalni „Niemce” w Zagłębiu Dąbrowskim (l904), Sanatorium w Rudce, kościół i plebanię w Małkini (1909) i Zakłady Mechaniczne „Ursus” w Czechowicach (1926). Z pracowni Lilpopa i Jankowskiego wyszły też projekty dworów w Bondarówce, Falencicach, Nowinach, Opinogórze, Paszkowie, Rakiszkach, Stryjowie i Zaborowie.

Franciszek Lilpop był współzałożycielem Koła Architektów w Warszawie, Uczestniczył w jego pracach jako sędzia konkursowy. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był inspiratorem tendencji konsolidacyjnych w środowisku architektów. Był prezesem komitetu organizacyjnego, a później wykonawczego I Zjazdu Architektów Polskich, zorganizowanego w 1919 roku . Pracował przy założeniu SARP. Był współtwórcą pisma „Architektura i Budownictwo”, w którym publikował artykuły. Od 1924 roku wykładał budownictwo przemysłowe na Politechnice Warszawskiej.

UDOSTĘPNIJ: