Słownik pojęć z zakresu architektury, sylwetki architektów

Ekspresjonizm

Ekspresjonizm w architekturze to kierunek pośredni między secesją a modernizmem, rozwijający się w latach 1923-1935 w Europie i Stanach Zjednoczonych. Narodził się w Niemczech, w środowisku architektów i artystów należących do kręgu korespondencyjnego Die Glaserne Kette (niem. Szklany łańcuch), którego kluczową postacią był Bruno Taut. Członkowie kręgu głosili utopijne i anarchistyczne idee, chcieli budować szklane domy i zielone osiedla mieszkaniowe dla zwykłych zjadaczy chleba. Cechy charakterystyczne ich projektów to: silne podkreślanie kierunku pionowego lub poziomego oraz dynamiczne, strzeliste formy, dające wrażenie energii i nowoczesności, przywodzące niekiedy na myśl architekturę gotycką. Budynki te mają już wyraźne cechy modernistyczne (podobne lub identyczne kondygnacje, duże, przeszklone powierzchnie, funkcjonalność), ale wykazują jeszcze wpływy secesji (płynne linie, strzelistość, stylizowane ornamenty). Ekspresjonizm uwidocznił się w tzw. stylu opływowym, zwanym też stylem dynamicznym, nawiązujący do kształtów ówczesnych samochodów, samolotów i statków pasażerskich – wielkich transatlantyków. Najlepszym przykładem ekspresjonizmu w architekturze jest budynek obserwatorium astronomicznego w Poczdamie, zwany Wieżą Einsteina (1921), zaprojektowany przez Ericha Mendelsohna. Główni przedstawiciele kierunku to Bruno Taut, , Hans Poelzig i Hugo Haring.