Słownik pojęć z zakresu architektury, sylwetki architektów

Walter Gropius

Urodził się w Berlinie w 1883 roku, zmarł w 1969 w Bostonie. Architekt modernistyczny, czołowy przedstawiciel stylu międzynarodowego. Założyciel i dyrektor renomowanej uczelni artystycznej Bauhaus, członek Niemieckiego Stowarzyszenia Twórczego Werkbund. Studiował architekturę, jednak nie ukończył studiów. Pracował jako asystent Petera Behrensa, w tym czasie poznał Ludwiga Miesa van der Rohe i Le Corbusiera. W centrum zainteresowań zawodowych Gropiusa znajdowała się architektura przemysłowa. W latach 1910-1925 pracował nad rozbudową fabryki Fagus w Alfeld. Do dziś specjaliści podkreślają doniosłe znaczenie tego obiektu dla rozwoju współczesnej architektury. W 1919 roku Gropius założył szkołę rzemiosła, budownictwa i wzornictwa przemysłowego - Bauhaus. Dzięki nowatorskiemu programowi i praktycznemu podejściu do nauczania uczelnia szybko zyskała renomę kuźni talentów i fachowców. Zdominowany przez wykładowców i studentów o lewicowych przekonaniach Bauhaus budził wrogość nazistów. Gropius stał się obiektem szykan. W 1934 opuścił Niemcy i wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. W 1938 objął stanowisko dziekana wydziału architektury Uniwersytetu Harvarda, które piastował do roku 1952. W 1938, do spółki z Marcelem Breuerem, otworzył własną pracownię. W 1945 powstało biuro TAC (The Architects’ Collaborative), założone przez Gropiusa i grupę jego uczniów, działające na zasadzie demokratycznego kolektywu. Projekty powstające w TAC przyczyniły się do popularyzacji stylu międzynarodowego w USA. Najbardziej znane prace Gropiusa to m.in.: fabryka obuwia Fagus w Alfeld, siedziba Bauhausu w Dessau, dom Lewina w Berlinie, Harvard Graduate Center w Cambridge w stanie Massachusetts i biurowiec Pan Am w Nowym Jorku.